ز لیلی من شنیدم یا علی گفت
به مجنون چون رسیدم یا علی گفت

مگر این وادی دارالجنون است             
که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

 نسیمی غنچه ای را باز می کرد          
به گوش غنچه کم کم یا علی گفت

 چمن با ریزش باران رحمت                  
دعایی کرد او هم یا علی گفت

 یقین پروردگار آفرینش                        
به موجودات عالم یا علی گفت

 خمیر خاک آدم را سرشتند
چو برمی خاست آدم یا علی گفت

 مسیحا هم دم از اعجاز می زد
ز بس بیچاره مریم یا علی گفت

 علی را ضربتی کاری نمی شد
گمانم ابن ملجم یا علی گفت

 مگر خیبر ز جایش کنده می شد
یقین آن جا علی هم یا علی گفت